O YAŞA GELMEK

İnsanın, ölene kadar değişebilecek yapıda yaratıldığının belki de en güzel kanıtı ‘o yaşa’ gelmektir.

Her ne kadar eskiler bu konusa katı tutumda olasalar da ve modern çağın insanına ise  daima olduğun gibi kal, hayır sen değil etrafın sorunlu, seni seven böyle kabul eder zaten gibi cümlelerle değişim karşıtlığı empoze edilse de değişim kaçınılmazdır. Değişime direneyim derken, kronik depresyonun kollarına düşüveriyor pastorize dünya insanı.

Yaratılışın gereği bu. Karşı çıkmak beyhude... Yaş aldıkça değişiyoruz. Hem fiziken hem de ruhen…

Dadaloğlu’nu; Muharrem Ertaş ustanın Kalktı Göç Eyledi Avşar Elleri bozlağındaki haykırışıyla birlikte anlıyorsan,

Selvi Boylum Al Yazmalım’da Asya’nın seçimini doğru buluyorsan, köklerin, kimliğin daha bir kıymetli geliyorsa, Bilge Kağan, her yıl hayatında biraz daha hüküm sürüyorsa Back To Black şarkısı artık anlamını kazandıysa benim açımdan ‘o yaşa’ gelmişsindir.

Ben de ‘o yaşa’ geldiğime karar verdim. Hazır ‘o yaşa’adım atmışken bozlağın şu versiyonunu da dinlemenizi tavsiye ederim. 

https://youtu.be/pWTDgxwcdL8?si=C6mWo1jX_K8F_GuQ

Not: İnstagram ve Tik Tok’ta eleştiri videoları yayınlıyorum. İzlemek isterseniz oraya da beklerim.

İnstagram: 

https://www.instagram.com/ebilgeyazar?igsh=aHd5OXI4ajF4bXFi&utm_source=qr

Tik Tok: 

https://www.tiktok.com/@bilge.yazar?_r=1&_t=ZS-92pIuL9M2z6

SENARİST 2.BÖLÜM

 

2. Bölüm

Koca bir gece boyunca akşamki görüşme için plan yaptıktan sonra, Zeynep'in dolabında kendime uygun bir şeyler bulamayıp soluğu yine kendi gardırobumda almıştım. Hayır, Zeyno'da elbise olmadığından değil her şey  fazla  abartı olduğu için iş görüşmesi ambiyansına uymayacaktı. Sonuçta adamın yanına, 'ne bileyim sen görüşelim deyince evlilik teklifi edeceksin sandım' elbisesi ile gitmeye gerek yoktu. 

Diz kapağı hizamda, şifon kumaştan çiçekli bir elbise üzerine kot ceketimi geçirip altına da kahverengi midi çizmelerimi  giyip çıkmıştım evden. Tabii omzumun üzerinden taktığım keten çapraz çantam da kombinimin tamamlayıcısı olarak yerini almıştı. Asla orta yol insanı olamıyordum. Hep uçlardaydım. Ya aşırı klasik ya aşırı spor...  Bugünkü halim geçen akşam, neredeyse pijamalı gittiğim durumumdan hallice olsa da yine de RestA'ya yakışır biçimde giydiğimi sanmıyordum. Peki bu benim ne kadar umrumdaydı? Hiç..

Yaşıyor Musun?

Yaşamaktan ne anladığımı sorgulamakla geçirdiğim günler oldu. Yaşamak…

Gerçekten yaşıyor muyuz?

Yaşamaktan ne anlıyoruz?

HAİN BİR VESİKA

Renksiz evler

Yalın ayak sokaklar

Ve yas rengi cennet

Bülbüllü akşamlar

Ve hain bir gece

Sana inat
Gökkuşağı açacak dallarım...


                                                           乇.ﾉ̇

                                                 

                                                                                                       

Rachid Taha Kimdir?

Özellikle 80 ve 90 neslinin aşina olduğu, benim de çok sevdiğim bir sanatçı hayatını kaybetti bugün.

Rachid Taha...

Öğrenciyken, özellikle geceleri müziğinin ayrı bir yoldaşlığı oluyordu.  Rai müziği ve cheb sanatçılar epey ilgimi çektiği için çokça dinlerdim kendisini, Allah rahmet eylesin.

Rachid Taha, 1958 yılında Cezayir'in Oran şehrinde doğmuş ve 10 yaşında ailesi ile birlikte Fransa'ya taşınmıştır.

Cezayir'de bedeviler arasında doğan rai müziğini kullanan Taha'nın eserlerinde politik yönü hayli ağır basmaktadır. 

Rai müziği bir nevi protest müziktir. Rai müziği sanatçılarına ise cheb denir. İsimlerinin önüne cheb yazılır.

Rachid Taha'yı dünyaya tanıtan Ya Rayah isimli eseri olmuştur. Ülkemizde ise hem bu eserle hem de Cheb Khaled ve Faudel ile verdiği konserde ortak seslendirdiği, Abdülkadir eseri ile tanınmıştır. Bu konser ise daha sonradan 1,2,3 Soleils albümü olarak piyasaya sürülmüştür. 

Sevenlerine bir sürü güzel eser bırakıp aramızdan ayrıldı. Hoşçakal çocukluğumuzu, gençliğimizi şenlendiren adam.

                                              乇.乃

AGATHA CHRISTIE'NİN PERA PALAS SIRRI

NTV yayınlarından çıkan çizgi roman Şark Ekspresi'nde Cinayet/Gizli Düşman'da Agatha Christie'nin yaşamına da kısaca değinilmiş. Kendi cümlelerimi de ekleyerek, Sevin Okyay'ın dosyasından alıntıladığım şu kısımla beraber, gelin Agatha Christie'nin kaybolduğu sırlı 11 güne, en başından bir göz atalım. İnternette gezen bilgi kirliliğine de belki son nokta olur.

Yazarın hayatındaki en büyük esrarı 1926 yılında 11 gün süreyle ortadan kaybolması oluşturur. Bu olay onun Akroyd 'un Katili'nin yayınlandığı, yani adamakıllı meşhur olduğu yılda meydana geldiği için herkesin de ilgisini çekmişti.

Kitabının kazandığı başarı bir yana, 1926 Agatha Christie için kötü bir yıldı. Önce ok sevdiği annesi Clara ağır bir hastalığın ardından öldü. Kocası Archie hastalık sevmediği için onu annesiyle yalnız bırakmıştı. Agatha'nın kafası karışmış, sinirleri bozulmuştu. Arabası çalışmayınca göz yaşlarına boğuluyor, çek imzalarken bazen adını hatırlamıyordu. Bir sinir krizinin eşiğindeydi. Nihayet evleri Styles'a dönecek gücü buldu. Ama orada onu daha büyük bir darbe bekliyordu.Archie karısına, Binbaşı Belcher'in eski sekreteri Nancy Neele'e aşık olduğunu söyledi. Hemen boşanmak istiyordu.

3 Aralık 1926 da Archie Christie hafta sonunu sevgilisiyle geçirmek için Godalning, Surrey'e gitti.

Aynı akşam 21:45 te, yanına küçük bir bavul alıp, sekreterine Yorkshire'a gittiğini bildiren Agatha ardında bir mektup bırakarak ortadan kayboldu.

Ertesi sabah kaputu kalkmış, ışıkları yanar haldeki yeşil Morris Cowley arabası, Newlands Corner, Surrey'de bulundu. Kürkü, içinde eşyalarıyla bavulu ve süresi geçmiş ehliyeti de arabadaydı. Derler ki, dört ilçe, 500 polis Agatha'yı aramış, bilgi verene ödüller vadedilmiş. Bu olaya reklam gözüyle bakanlar, kocasından intikam almak için dikkat çekmeye çalışıyor diyenler ve hafıza kaybına uğradığını iddia edenler olmuş.

Nihayetinde 11 gün sonra  Harrogate'teki Hydropic Hotel'de bulundu.  Otele Archie'nin sevgilisinin soyadıyla, ''Capetown'lı Bayan Teresa Neele'' olarak kayıt yaptırmıştı. Polis ve basın Archie Christie'yi getirdi ama Agatha onu önce kardeşi sandı. Kocası daha sonra onun tamamen hafızasını kaybettiğini ve kim olduğunu bilmediğini söyledi.

Kayıp olayı filmlere ve romanlara konu olmuştur. Agatha Christie bu esrarı otobiyografisinde de çözüme kavuşturmadığı için, öldüğünde bulmaca cevapsız kalmıştır.

(Buradan sonraki cümleler o bilindik Pera Palas sırrını anlatıyor ama herkes gibi Sevin Hanım burada bir yanlışlık yapmıştır. İleriki paragraflarda doğrusuna değineceğim.Şimdi Pera Palas'ı meşhur eden şu olaya bakalım.)

İşte bundan sonra ortaya meşhur Pera Palas Oteli meselesi çıktı. Murder on the Oirent Express'i orada yazmıştı ama İstanbul Harrogate'ten binlerce km uzaktaydı. Hollywood işe dahil olunca bu mesafe önemini kaybetti. Warner Bros esrarı çözmek üzere Hollywood medyumu Tara Rand ile anlaştı. Rand'a göre öteki dünyadan ''Kayboluşumun anahtarı Pera Palas'ta'' diye bir cevap gelmiş. Medyum, yazarı 411 numaralı odanın döşeme tahtaları altına bir anahtar saklarken gördüğünü de eklemiş. Kameralar, muhabirler dünyanın dört bucağından İstanbul'a akın etti. 7 Mart 1979'da 411 numaralı odaya doluştular. Tara Rand ile telefonda bağlantı kuruldu.Sonunda sekiz cm boyunda eski ve paslı bir anahtar bulundu. Pera Palas'da  durumdan memnundu ve otel müdürü anahtara el koydu. Warner Bros'a iki milyon dolara satacağını söyledi. Hayalet yazarımız ise iddialara göre ''Ancak anahtar Rand'de olunca esrar çözülür'' diyordu. Rand İstanbul'a geldi. New York Times haber hakkı için 75 bin dolar teklif etti. Ve tam ABD medyası bu büyük esrarın çözülmesini beklerken Pera Palas personeli greve gitti. Grev bir yıl sürdü. Warner Bros'da Pera Palas kısmını eklemeden, yaptığı filmi 1979 da gösterime soktu. Meşhur anahtarın bir İstanbul bankasının kasasında olduğu söylenir. 1986'da, 411'in tam üstündeki odada ikinci bir anahtar bulundu. ''Doğrusu Hercule Parriot bile bu bulmacayı çözmekte zorlanırdı.'' diyerek cümlelerini bitirmiş yazar.

Peki gerçekten Pera Palas olayı 1979 da yaşandı mı? Dünyanın dört bir yanından muhabirler ve basın bu esrar için gelirken Türk basını neden sessiz kaldı?
Sevin Hanım araştırmasını eksik yapmış olacak ki aslında Agatha'nın Pera Palas değil başka bir otelde kaldığını fark edememiş. 

Buradan sonrasını gazeteci Bahadır Özgür'ün kaleminden okuyoruz.

''Pera Palas Oteli, İngiliz polisiye yazarı Agatha Christie’nin adıyla adeta özdeşleşti. Otel, tanıtımlarında yıllardır onun adını kullanır. Bu imaja uygun olarak önceki gün de Christie’nin kaldığı söylenen 411 numaralı odanın karşısındaki 410 numara da, Türkiyeli polisiye yazarı Ahmet Ümit’e verildi. Ümit’in yeni romanını bu odada hazırlayacağı açıklandı. Ne var ki, ortada pek de dillendirilmeyen bir muamma var: Christie, gerçekten Pera Palas’ta kaldı mı? 

Sherlock Holmes: Evet kaldı

Madem polisiyeden bahsediyoruz, bu soruyu tam da konuya uygun bir yöntemle çözmeye çalışalım. Ve 411 numaranın esrarının izini sürmeyi iki ünlü dedektife, Sherlock Holmes ile Hercule Poirot’ya bırakalım... Pera Palas yetkilileri olaya, Conan Doyle’un kahramanı Holmes gibi yaklaşır. Holmes için önemli olan anlatılan hikâyeden ziyade bulunan kanıttır. Otel de önümüze türlü türlü kanıtlar sürüyor. Gerçekten de rezervasyon defterinde, Şark Ekspresi’nin konuk listesinde ve o dönem hem tren yolunu hem oteli işleten Cook şirketinin kayıtlarında Christie’nin imzası vardır. Hatta 1979’da Christie’nin kayıp 11 gününü filme almak isteyen Warner Brothers Şirketi’nin tuttuğu bir medyum, Christie’nin bu 11 günlük kayıp dönemine ışık tutacak bir anahtarın, Pera Palas’taki odada bulunduğunu iddia eder. O dönem otelin Yönetim Kurulu Başkanı olan Hasan Süzer de odada bir anahtar bulunduğunu açıklar. Pera Palas, 2010’da topladığı tüm bu kanıtların eşliğinde Christie’nin 120. doğum gününü yazarın akrabalarının da davetli olduğu bir partiyle kutlar. Ama bu meşum esrara Christie’nin ünlü dedektifi Poirot’nun açısından yaklaşınca sonuç bambaşka çıkıyor. Holmes’ün aksine Poirot, güçlü sezgilerine ve zekâsına güvenir. Nobran dedektifimiz için kanıt bir şey ifade etmez. Sanki Holmes’e bir gönderme yapar gibi, “Ben köpek miyim ki, yerde kanıt arayayım” der. O hikâyeye bakar, boşlukları keşfeder, parçaları birleştirir... 

Şark Ekspresi’ndeki rivayet

Poirot olsaydı eğer, öncelikle bu muammanın nereden çıktığıyla işe başlardı. Christie’nin en ünlü romanı Şark Ekspresi’nde Cinayet’i 411 numaralı odada yazmaya başladığına dair üzun süredir bir rivayet dolanır durur. İnternetteki basit bir tarama sonucunda en ciddi yazılardan en basit Wikipedia maddesine kadar her yerde bu malumatın kesin bir bilgi olarak kullanıldığına rastlamak mümkün. Üstelik gerçek açık bir şekilde gözünün önünde durmasına rağmen... Şark Ekspresi’nde Cinayet, İstanbul ’da başlar. 1930’lu yıllarda Şam’da görevini başarı ile tamamlayan Poirot, Toros Ekspresi ile İstanbul’a gelir. Haydarpaşa Garı’nda iner, vapurla Sirkeci’ye geçer, Galata Köprüsü’nden doğruca Pera Palas’a değil, Tokatlıyan Oteli’ne gider. Kitabın orijinalinde bu bölümünün adı da zaten Tokatlıyan Oteli’dir. Böylece Poirot, rivayetin ilk kaynağına ulaşır. Sıra asıl kahramanın ağzından gerçek hikâyeyi dinlemeye gelir. O da bizzat Christie’nin kendisidir. Bunun için de pek fazla çabaya gerek yok aslında. Zira, Christie; 2009’da Türkiye ’de Altın Kitaplar Yayınları’nın, Azize Bergin’in çevirisi ile yayımladığı ‘Hayatım’ adlı otobiyografisinde İstanbul macerasını detaylarıyla paylaşır. Biyografiye bakılırsa Christie, Şark Ekspresi ile 1926’da İstanbul’a gelir. Trende genç bir Hollandalı mühendisle tanışır. Mühendis, sık sık İstanbul’a seyahat etmesinden dolayı kenti iyi bildiğinden bahseder. Christie, genç mühendisten etkilenmiştir. Bu tanışıklığı şöyle aktarır: “Hollandalı mühendis benim İstanbul’da nerede kalacağımı öğrenmek istedi ve benimle ciddi ciddi ilgilendi. Kentteki tehlikelere karşı beni uyardı. Adam, ‘Dikkatli olmalısınız. İnsanların size söylediklerine inanmamalısınız. Nereye götürüldüğünüzü bilmeden çeşitli eğlence yerlerine gitmekten de sakınmalısınız’ dedi. Adam beni tehlikelerden korumak için İstanbul’a vardığımız zaman yemeğe davet etti. ‘Tokatlıyan Oteli çok iyi bir oteldir. Orada güvende olacaksınız. Ben sizi saat dokuza doğru arayacağım ve güzel ve iyi bir lokantaya götüreceğim’ dedi. Ertesi gün mühendis söylediği saatte beni aradı ve İstanbul’un bazı görülmeye değer yerlerini gezdirdi. Güzel bir akşam geçirdikten sonra mühendis beni tekrar Tokatlıyan Oteli’ne getirdi. Mühendis kapının eşiğinde , ‘Acaba’ dedi. Soran gözlerle bana baktı. ‘Acaba şimdi.’ Sorunun niteliği daha da belirginleşmişti. Sonra adam içini çekti. ‘Hayır bu soruyu sormamak daha akıllıca olur’ dedi.” (sf. 444-445)

Poirot: Hayır kalmadı

Otobiyografisinde Christie, mühendis ile geçirdikleri iki günü ayrıntılarıyla anlatır. Hatta mühendisin Şark Ekspresi ile Pera Palas’ın seyahat acentesi olan Cook şirketi konusunda kendisini uyardığını, bu şirketin yetkililerinin ayarladıkları rehberlerin pek de götürdükleri yerlerin de güvenilir olmadıklarından bahsettiğini yazar. Muhtemelen Christie de etkilendiği mühendisin öğütlerini dinlemiş ve şirketin ayarladığı otel yerine onun tavsiye ettiği Tokatlıyan’da kalmıştır. Nitekim Christie, ertesi günü Cook şirketinin kendisini aradığını ve doğrudan Haydarpaşa Garı’na gittiğini söyler. Kitabında Haydarpaşa’yı, yolları, insanları bütün detaylarıyla tarif eder lakin, Pera Palas’tan yine tek kelime bahsetmez.

İşin doğrusu Christie için Cook şirketi Pera Palas’ta 411 numaralı odayı ayırtmış, yazarın neleri istediğini yönetime bildirmiştir. Yazar ise küçük bir kaçamak yapıp kimseye haber vermeden Tokatlıyan’da vaktini geçirmiştir. Dolayısıyla Holmes’ün bulguları resmi olarak polisiyenin kraliçesinin Pera Palas’ta kaldığını gösterse de yazarın kendi kayıtları 411 numaralı odaya adımını dahi atmadığına işaret ediyor. Polisiye meraklılarına da hangi dedektifi daha çok seviyorlarsa onun hikâyesine inanmak kalıyor. Zaten polisiyenin heyecanı da bu değil mi?

TOKATLIYAN OTELİ

Tokatlıyan Oteli, Üç Horan Ermeni Vakfı’nca 1884’te yapılan ve 1892’de yanan tiyatro binasının yerine Mıgırdıç Tokatlıyan Efendi tarafından inşa edildi. Lokantasıyla ünlü bu otel Pera Palas ile sıkı bir rekabet içindeydi. Daha sonra Türk bir yatırımcı oteli satın aldı ve adını Konak olarak değiştirdi. 1954’teki yangınla da yok olup gitti. İstiklal Caddesi’ndeki bina harabe bir iş hanı olarak kullanılıyor. Troçki’ye kadar pek çok ünlü ismin de bu otelde kaldığı biliniyor.

PERA PALAS

Orient Express, 1888 yılında Paris-İstanbul seferlerine başladığında, İstanbul’da Orient Express yolcularının alışkın oldukları yüksek standartları sunabilecek bir otel yoktu. Bu boşluğu, kısa süre sonra kuruluş çalışmalarına 1892 yılında başlanan, 1895’te ise açılış balosu yapılan Pera Palace Hotel doldurdu. Levanten mimar Alexandre Vallaury’nin tasarladığı otel, Haliç’in manzarasına hâkim Pera’nın Tepebaşı bölgesindedir ve halen faaliyetini sürdürüyor.''

Böylelikle Agatha Christie'nin Pera Palas sırrı da açığa kavuşmuş oluyor. TRT'nin veya gazetelerin 1979 arşivlerinde Pera Palas'ta yaşanan anahtar bulma hadisesinin yer almaması olayın PR çalışmasından başka bir şey olmadığının bir kanıtıdır bence.

                                                                                       乇.乃 

RENKLİ TİRTİL RÖPORTAJI

Merak ettiğimiz dizi ve filmleri izlemeden önce en çok onun bloguna başvuruyoruz. Onun yorumlarını okumadan izlemediğim yapımlar neredeyse yok. Çok sevdiğim blogger arkadaşım @renklitirtil ile röportaj yaptım. Hakkında merak edilen her şeyi sormaya gayret gösterdim. Bir dizi talihsiz olaylar sonucu ilk röportajımız kaybolsa da ikinciyi kaybetmeden bloga girdiğim için kendimi tebrik ediyorum.

Keyifli okumalar...

İlk röportajın kaybolma vakasından sonraki ilk sorumu sorayım. 
Blog yazmaya ne zaman ve niçin karar verdin?

-Öncelikle merhaba. Benimle  röportaj yapmak istediğin için teşekkür ederim.

Blogumu  26 Aralık 2012 günü açtım.  Kendimi anlatmaya ihtiyacım vardı.  Bu yüzden blog açmak istedim.

İlk blog postunu gireli 6 yıl olmuş. Bu 6 yılda geliştiğini düşünüyor musun?

-Şu an için tam değil hala  pişmem gerekli. 6 yılda geçse yolun başında  sayılırım her konuda çok fazla eksiğim  var.

 Umarım zamanla  istediğim gibi bir blogger olabilirim.

Geçen yıla nazaran blog üyelerinde müthiş bir artış var. Bunu neye bağlıyorsun?

-Gerçekten mi? Açıkçası böyle bir artışın olduğunu sen  yazmasaydın fark etmemiştim.

Bence yok çok yavaş gidiyor hatta  benimle aynı yıllarda blog açan insanlara göre çok gerideyim. 

Fakat hiç takipçi kaygım olmadı. Sadece bir gün görüntülenme sayımın düşmesinden korkuyorum.

Blogumun takip edilmesinden çok  yazılarımın sevilmesini ve okunmasını istiyorum. 

Yazdığım yazılara yorum geldiği zaman çok mutlu oluyorum ve yorum yapan kişiye karşı minnet duyuyorum.

Yazdığım yazının  okunması çok özel bence.

Aynı türden diğer bloglara göre blogunda Türk dizilerinin tanıtımlarına daha çok yer veriyorsun sebebi var mı?

-İlk yazmaya başladığım zamanlar  herkes  başka ülkelerin dizilerini ve filmlerini yazıyordu.

Özellikle Asya kısmında  bir diziyi bir çok blog aynı anda yazdığı için tüm akışım aynı dizi ama farklı bloglar olarak görülüyordu. Ekstra olarak aynı diziyi benim yazmam kendime, takipçilerime hiç bir şey kazandırmazdı. Sadece bir tık fazla alırdım, o kadar ama.

Türk dizileri her yıl biraz daha gelişip güzelleşirken neden kimse yazmaz diye düşündüm ve farklı bir şeyler yazmak istedim. En azından başkalarının akışında farklı bir şey olsun istedim.

Şu an bu konuda  yazan bir çok blog var ve seviniyorum.  Bu konuda bile önce ülkemiz olduğunu düşündüğüm için  blogunda özgün bir şekilde  yazan tüm blogları destekliyorum.

Belki Asya dizileri kadar görüntülenme almaz ama en azından  takipçilerimizin Türk dizilerini keşfetmesini sağlayabiliriz.

Bu kadar dizi tanıtıyorsun ama hepsini izliyor musun?

-Her güne bir dizi izliyorum.  Eğer dizi vazgeçilmez değilse  yeni gelen dizi de güzelse  hızlıca  yeni başlayana dönebiliyorum. 

Evet, her dizinin ilk 4 bölümünü izliyorum ama yazarken ilk bölümüne göre yazıyorum. Türk dizileri  uzun olduğu için   ilk bölümden yazmak çok kolay oluyor.

Çünkü hangi karakterin ne olduğu  ya da dizinin tutup tutmayacağı  daha ilk bölümden belli oluyor.

Şu an çok sıkı izlediğin dizi veya diziler var mı? Varsa hangileri?

-Var tabii ki, Çukur, Ufak Tefek Cinayetler,  Sen Anlat Karadeniz,  Vatanım Sensin, Aşk ve Mavi, Tehlikeli Karım var şu an. 

Diziler belli bir bölümden sonra klişeye bağlanıyor  Benim merak edip izlediğim bir dizi vardı.

İsmi lazım değil kısaltılmışı S.B.A Son 5 bölüm belki daha fazladır klişeye bağladı. Artık izlemeye gerek duymuyorum

En azından temelde  nasıl devam edecek biliyorum.

-Bazı diziler öyle evet ama bazıları klişeye  bağlasa bile izletiyor  kendini, mesela Aşk ve Mavi.

Son yıllarda reyting alamayan dizilere yapılan bir uygulama var. Bu uygulama eskiden yoktu. Eğer diziler birkaç bölüm belli bir reyting bandını aşamazsa final bile yaptırılmadan pat diye yayından kaldırılıyor. Bu diziler reyting yapamasa da belli bir kitlesi oluyor ve o kitleye yapılan saygısızlık olarak görüyorum bunu. Senin fikrini merak ediyorum.

Yeni sistemin kapitalizm çizgisinden gittiğini  düşünüyorum. Eskiden oyunculara, set ekibine, anlatılan hikayeye saygı duyulurdu şimdi ise bunun tam tersi para ön   planda. Bunun dışarıya dizi satma ile başladığını düşünüyorum.
Reytingleri, hikayesi ve oyuncuların oyunculukları kötü  olsa bile  dışarıya  iyi satıldığı için sezonlar suren diziler biliyorum. Şu an bile öyle diziler mevcut. Bu yüzden dizinin iyi olması pat diye yayından kaldırılması  hiçbir şey ifade etmiyor.  İzleyici de o kadar alıştı ki  yeni dizi gelir  düşüncesi ile  bu durumu hemen kabullenip  normal görüyor.  Bu sistemde bir yanlışlık var ama nasıl düzeltilir bilmiyorum.

Sevdiğin ve sevmediğin blog türleri var mı ?

-Özgün olan tüm blogları seviyorum. Sevmediğim elbette ki hırsız bloglar.

Bir blogu takip ederken tür seçmiyorum. Güzel yazıyorsa  her alanda blogu okur ve takip ederim.

Çoğu blogger arkadaşları tanıyalı uzun zaman oldu seni de öyle tabi.

Ve bu zaman içinde hayatı değişen hayallerine kavuşan ya da hayatı bambaşka yönlere akan arkadaşlarımız oldu.

Birbirimizin hayatlarının pozitif ya da negatif değişimine, gelişimine şahit olmak ortak olup paylaşmak bence çok güzel. Sence?

-Bence çok güzel bir duygu. Birbirimizi hiç görmesek de, birbirimizin üzüntülerini, sevinçlerini paylaşmak birkaç bloggerla aramda   bir bağ oluşturdu. 

Umarım bu bağ  oluşturduğum bloggerlarla hiç kopmam.

Bloggerların ve Vine fenomenlerinin hadi onlar neyse de, ünlülerin Instagram, You Tube kanalı

derken her türlü para kazanacak mecrada, saçma sapan videolarla, sürekli karşımıza çıkmalarına ne dersin?

-Ben buna  katılmıyorum saçma bile olsa üretiyorsa kişi ve hakkıyla  emek vererek yapıyorsa, yapsın kazansın. 

Her youtuberın bir izleyicisi bir kitlesi var bana  saçma gelen  başkasına  güzel gelebiliyor.

Tabii ki olayı  aşırıya kaçıranları   sırf fazla izlenmek   için  insanları  rahatsız edenleri, kendine ve başkalarına  zarar verecek şeyler yapanları tasvip etmiyorum.

Ben aslında sosyal medyada (twitter, facebook, instagram) saçmalayan fenomenlerin çoğunu sevmiyorum  ve  yine sosyal medyada   sayfalarını büyütmek için bilinçsiz  paylaşım yapanları.

Mesela geçenlerde instagramda  bir sayfaya  artık dayanamadım ve engellemek yerine  engellesinler diye  hakaret ettim. 

Sayfa keşfetimde çıkıyordu,  yorum almak için paylaşımlarının üzerine  acayip şeyler yazıyorlardı.  Artık  o kadar sinir oldum ki  biraz hakaret ederek yorum  yaptım.

Sonuç olarak engellendim  ve mutlu oldum.  Herhalde engellendiğim için  mutlu olduğum tek olaydır. Yaptığım doğru muydu? Kesinlikle  hayır.

Biraz da Renkli Tırtıl deyince akla ilk gelen kişilerden yani SUJU beylerden bahsetmek istiyorum.

Sen usta  bir ELF sin. Kaç sene oldu?

-Super Junior grubunu 2010 yılının sonlarına doğru tanıdım ve hemen hayranları oldum.

Son zamanlarda grup üyelerinin yaşadıkları, askerlikleri SM'nin yeni grupları vs. Suju bitti izlenimi verdi ya da sanki öyle bir algı oluşturuldu .

İlk saldıranlar da netizenlerdi. Sence Suju bitti mi?

-Kesinlikle bitmedi.  Dünya çapında hala hayranları çok fazla ve   ülkesinde  şovların hala  vazgeçilmezi.

Sadece son dönemler biraz  talihsizlikler oldu. Fakat atlatılmayacak şeyler değil. 

Önümüzdeki zamanlarda bu durum düzelecektir. ''Super Junior The Last Man Standing!''

Grupta sürekli alkol almasıyla gündeme gelen  bir üye vardı. Gruba zarar verdiği düşüncesinde çoğu hayran.

 Sence de Kangin'in verdiği zarar grubun sonunu getirmek kadar büyük olur mu?

-Bu çok  hassas bir nokta   ELFler için. İlk duyduğumda bende çok kızgındım ama geçtiğimiz aylarda çok  iyi bir idol intihar etti.

Bu yüzden  tekrar düşündüm ve onu  affettim.   Son  olayı için   bir şey  yazamıyorum, zaman ne gösterir bilmiyorum.

Fakat  zaten  Kore'de Super Junior çıkış yaptı yapalı  bir kesim tarafından nefret alıyor.

Bunun yanında Koreli ELFler ben  kendimi bildim bileli  garip  bir topluluk. 

Bu yüzden  zaten eğer bir son varsa o bir şekilde  vuku bulur bu Kangin, Sungmin ya da Siwon'a kalmaz.

Önemli olan benim ne düşündüğüm.  Bir gün grup bitse tüm üyeler ayrılsa bile ben aynı şekilde sevmeye devam edeceğim.

Sadıksın.

-Evet

( Yeri gelmişken şunu söyleyim, Sungmin evlendi diye hem kendine hem eşine saldıran fanları buradan kınım kınım kınıyorum. Kokmuşlar. )

Suju'nun comebacki hakkında neler  söylemek istersin?

-Müthiş bir comeback oldu.  Son klipleri çok  güzel izlemediysen  izlemelisin... Leslie Grace ile  farklı bir tarzda bir iş birliği yaptılar ve  izleyicilerin  geri dönüşleri çok hoş oldu.

ELF bile olmayan insanların beğenmesi, taktir etmesi çok  güzel. Bu durum beni çok sevindiriyor.  :D

Seni ilk tanıdığımda bana çok gizemli ve soğuk geliyordun. Sanki blogger dünyasında her şeye herkese karşı gibiydin.

Ama zamanla kişisine göre öyle davrandığını anladım.

Gerçekten böyle misin?

-Herkes böyle sanıyor bu sadece blogger dünyası değil gerçek yaşamımda da böyle.

 Aslında blogumda kendim gibi olacaktım,  içimdeki beni gösterecektim o amaçla açmıştım ama  olmadı yapamadım.

 Artık kişiliğim, duruşum olmuş diye düşünüp kendimi böyle kabul ediyorum. 

İlk 2 yıl sadece 1 adet blog takip ettim. Neden böyle bir şey yaptığımı  şimdi düşündüğümde bilemiyorum ama güven problemim olmuş olabilir.

Fakat bir gün Kore Günlüklerim Blogu karşıma çıktı. Hatırlamıyorum ama galiba ilk adımı o attı.

Onun sayesinde kabuğumu kırdım.  Hatta onun sayesinde başka bloglarla  blogum harici etkileşime geçtim. 

Bu konuda kendisine çok minnet duyuyorum. Aslında o da benim gibi  soğuk ama  tanışınca bal gibi biri.  Belki bana benzediği için  kabuğumu kırabilmiştir.

İyi ki kırmışsın o kabuğu. Sawako ayrıca efsanedir de. Geri dönüp ortalığın tozunu attırmasını dört gözle bekliyorum.

-İnşallah döner bende çok özledim. Son aylarda çok yoğun. Özel olarak da görüşemiyoruz kendisiyle.

O mutlu olsun da gerisi mühim değil. Elbet bir gün döner.

Son olarak gerçekten cevabını merak ettiğim bir soru var.

Senin ilerde seveceğin, evleneceğin kişi sakin  alttan alan hatta hanımcılıkta zirve yapacak birisi olmalı gibi geliyor bana.

Çünkü, sende böyle bir oğlak, bir koç havası var. Lider ruhlusun, soğuk bir duruşun var.

Yanlış mı düşünüyorum?

Başak burcuyum detaycı bir insanım  bu   da belki lider havası  uyandırmıştır sende ama tamamen detayları görmem ve düzenli şekilde program yapmamdan kaynaklı bir durum.

Bir şeyi iyi programlarım ama  liderlik vasfı çok çok başka bir şey. 

Ben  evleneceğim kişiye soğuk olmam anaç yönüm çok fazla. Farklı  bir yaklaşımım olur diye düşünüyorum.

Daha doğrusu poh pohlanmaktan kilo alırken, şımarma  ihtimali de yüksek olur.  (o.O)
Bir tabir vardır höt höt diye ben öyle biri değilim. Güzel tartışırım ama bunu yapacaksın demem karşımdakine.

Eh analizim pek tutmamış. Teşekkür ederim bana vakit ayırdığın için. :)

-Ben teşekkür ederim benimle bu güzel röportajı yaptığın için çok eğlenceli bir röportaj oldu. :)


NOT: Şu blog aleminde blog yazıları en çok çalınan bloggerlerdan biri de @renklitirtil. Eğer blogundan başka yerde yazılarını görürseniz, o blogu Google ye şikayet ediniz ve kendisine bildiriniz.

BLOGLAR YARIŞIYOR ALDATMACASI

DİKKAT!!!

Bloglar Yarışıyor organizasyonunu duymayan kalmamıştır aranızda. Ne var ki bu yarışma veya organizasyon tamamen fiyasko idi.

Yarışma şartlarından biri de yarışmanın tanıtımını yapan  küçük bannerı, sitenize eklemekti. Mecburen herkes sitesine bu bannerlardan yerleştirdi. Yarışma sponsorlarından biri de Tübitak olduğu yazıyordu. Verilecek ödüllerin cazibesi ve blogunun tanınması düşüncesi ile yarışmaya hatırı sayılır bir kitle katıldı.

Katılan herkes aylar geçmesine rağmen final hakkında herhangi bir duyuru vs. olmadığını görmüştür.

Yarışmayı, daha önceden kazananların blog linklerinin olduğu minik bir kısım vardı. Bu bloglar pek aktif olmayan, nedense ismini bile duymadığımız bloglardan oluşuyordu.

Maalesef büyük bir hırsızlık şebekesinin içine düştük arkadaşlar. Yarışmanın galiplerine verecekleri ödüller, önceden kazananlar ve sponsor listesi,aslında inceden bir şüphelenme sebebiydi. Bu yarışmayı kimler organize ediyor bilmiyorum ama sitenizin içeriğinden tutun da hesap bilgilerinize kadar kendi elinizle bu dolandırıcılara vermiş oluyorsunuz.

Çocuğumla Eğlenirken blogunun sahibesi Tübitak'a mail atarak sponsorluk meselesini sormuş. Tübitak böyle bir sponsorluğu olmadığını ve bir an önce bu siteden bağlantılarının kaldırılmasını istedikleri yönünde karşı bir mail atmış.

Şu an bu site Google'den kaldırılmış durumda. Ama hemen arkasına muadili bir site açmışlar. İçeriklerinizin, emeklerinizin çalınmasını istemiyorsanız, bu ve benzeri yarışmalara katılırken aman çok dikkatli olun. 

Bugüne kadar Hürriyet Bumerang, Yazarkafe vs. oluşumlara karşı çıkmıştım ama bugünden itibaren emeklerimizin çalınmaması adına desteklemeye karar verdim. Biliyorsunuz Bumerang'ın da bu tür yarışmaları var. Bu hırsızlara yardım etmektense Bumerang yarışmalarına katılın daha iyi.

Hadi bakalım. Emeklerinize zeval gelmesin. :D

NOT: Yukarıdaki Gifin görüntü kalitesi çok kötü farkındayım ama yüksek çözünürlüklü bir şey bulamadım. 

                                                                                                                  乇.乃             

                                                                                                                 

FAKİR NOSTALJİSİ

Dikkat: Bu post, fakirlik ve yüksek doz nostalji içermekte olup, kuvvetle muhtemel gözünüze toz kaçırtabilir. 

80 lerin ve 90 ların orta ve fakiristik kesiminin çok iyi tanıdığı şekerlere denk geldim bu bayram. Memlekette bayram ziyaretine gittiğimiz çoğu kişi bu şekerlerden almıştı. Tabi görür görmez ben şok...

Çünkü en son çocukken görmüştüm bu şekerleri. Hatta bir ara satılmadığı için, üretici firması iflas falan etti sanıyordum. Çocukluk işte.

Durur muyum çocukluğumun şekeri buu diye 4-5 tane aldım. Sırf nostalji havası verdiği için bu yıl kapış kapış satıldı bu şekerlerden. 

Balin Gıda'nın 1967 yılından bu yana ürettiği Lord ve Lami şekerlerinden bahsediyorum. Hani isimleri, paketleri ayrı ayrı ve rengarenk olan, birbirinden ayrı tatları varmış gibi hava katılan ama aslında tatları aynı olan şekerlerden...
Hani üzerinde bitter çikolata kaplı, nektarin aromalı krem fondan yazan ama krem fondanın ne olduğuna dair kimsenin fikrinin bulunmadığı şekerler...

Küçükken tadını çok sevmezdik. Ona rağmen büyük bir heyecanla başka renkteki Lord'ları acaba farklı bir tat var mı diye açar yerdik ama hiç bulamazdık. Bu şekerleri, belli gelir seviyesinin altında olan aileler alırdı. Misafirlere ve şeker toplamaya gelen çocuklara verilirdi. Daha sonra şeker çeşitleri arttı, fiyatlar düştü ve aileler değişik şekerler almaya başladı. Lami ve Lord sadece şeker toplamaya gelen çocuklar için alınırken zamanla yerlerine bonbon şekerler alınmaya başlandı. 

Yazı için araştırma yaparken Balin Gıda sitesini buldum. Lord ve Lami'ye talep azalınca firma başka alanda yoluna devam etmiş.

Birkaç senedir üretimi tekrar başlamış. Kalite anlamında, zamanında beğenilmediği için alınmayan bu iki şeker, şimdi nostalji olacak diye her yerde aranan şeker oldu. E tabi bize de yazısını yazmak düştü.

Sizin evde elegan, bonbon, kutulu bayram çikolataları, badem şekerleri filan ikram edildiyse zengindiniz demektir. 

O yüzden Lord ve Lami, bir fakir nostaljisi...

Anlayamazsınız...

                                                                         

                                                       乇.乃

GİZEMLİ KARGO

Geçen aylarda posta kutusunda adıma, geldik bulamadık yazılı kargo kağıdı buldum. Bu hiçbir şekilde beklemediğim bir kargo idi. Kimden geldiğini de bilmiyordum. Vakit bulup kargoyu almaya gidemedim. Aradan 3 hafta gibi bir zaman geçmişti. Kargoyu almaya gitsem derken, geldik bulamadık kağıdını kaybettiğim için kargoyu alamayacağımı öğrendim. 

E hal böyle olunca kargo iyice gizemli bir hal almaya başlamıştı. Kimden, nereden, niçin geldiği belli olmadığı için adını gizemli kargo koydum. :D

Sonra bu durum canımı sıktı ve ben de Meri Chen'e gizemli kargoyu anlattım. Durumun komikliğinden bahsettim.

Paketi, takip numarası olmadığı için alamayacağımı, almaya da uğraşmayacağımı anlatırken, o da almam için ikna etmeye çalıştı. 

Sonra üzüldüğümü fark edip her şeyi itiraf etti. Meğerse paketi o yollamış. Takip numarasını yolladı ve kargo elime geçmiş oldu. Tabi tüm sürprizi ve gizemi bozulmuş oldu.

Paket minicikti ama içinden öyle değerli şeyler çıktı ki...

Biri çok sevdiğim ve almayı istediğim Totoro'lu kalemlikti. Diğeri ise bütün samimi duyguları ile yazdığı kısacık mektubu. İkisi de, özellikle mektubu öylesine sevindirdi ki beni anlatamam...

Tabi CC krem filan da yollamıştı. Alerjilerim fazla olduğu için, kremi hala denemedim.

Ve hala Totoro kalemliğime kıyıp, kullanamadım :D

        

                                           

Umarım size de böyle çok sevdiğiniz arkadaşlarınızdan gizemli kargolar gelir. :D 

Canım Meri Chen'ime çok teşekkür ediyorum. İyi ki var...

                                                  乇.乃

NOT 1: Meri çok güzel bir çekiliş yapıyor. 

Katılmak isterseniz:http://diaryofmeri.blogspot.com.tr/2016/09/krtasiye-ve-kozmetik-cekilisi-kocaman.html

NOT 2: Fotoğrafı gece çektiğim çok belli dimi. Farkındayım kötü bir çekim :D

Hiç Unutuldunuz Mu?

Annemle muhabbet ederken çok eski günleri yâd ettik. 7 yaşında geçirdiğim trafik kazasının ayrıntılarını anlattım anneme. Kaza geçirdiğimde annem yanımda yoktu çünkü. Oradan babamın iflas edişine geçtik. Niçin bu iflastan sadece bizim etkilendiğimizi sordum anneme. Diğer ortakların o dönem, iflas etmiş birine göre çok rahat yaşaması, annemlerin borç içinde kalıp, babamın hamallık dahi yapması her zaman garip gelir bana. Ben yeni doğmuşum o dönem. 

Olayları bilmemem bu yüzden. Anneme o günleri konuşunca ben çok üzülüyorum anne dedim o da üzüldüğünü söyleyince konuyu kapattım. Aklıma beni çok üzen olaylar geldi.

Annem birkaç sene önce epileptik bir unutkanlık hastalığına yakalanmıştı. Hastalığı yendiğini söyleyemem ama çok şükür ilaçlar vesilesi ile artık unutmuyor. Ancak geçmişte yaşadığı birçok anı hafızasında yok. Bizler anlattıkça ya hatırlıyor, ya da bak onu unutmuşum diyerek yeniden anılarını öğreniyor. Bakmayın burada böyle kolay yazdığıma. O kadar zor ki anlatamam. Düşünsenize bir gün oluyor ve anneniz size ''Sen kimsin?'' diyor. Geçmişten konuşurken bir anda her şey siliniyor ve anneniz kelimeleri söylemekte zorlanıyor. Ve öyle bir hal oluyor ki vücut gereksinimlerini bile karşılayamıyor. Altına kaçırıyor. Ağabeyinizi dayınız sanıyor. Yeni doğan bir bebek gibi her şeyi sıfırdan öğrenmesine yardım ediyorsunuz. 

Annem o dönem evden yalnız çıkamazmış. Ortanca ağabeyim olmasa o dönemleri nasıl atlatırdı bilmiyorum. Allah ağabeyime iki cihan serveti versin. Hastalığının en zor dönemlerinde annemin yanında olamadım. O zamanlar telefon hattım kontörlüydü. 2 yada 3 aya bir kontörüm olurdu. 

Zaten GSM şirketi dakika başı bir kontör kestiği için bir ayda biterdi. Annemi çok fazla arayamazdım. Genellikle o beni arardı. O, hastalığının şiddetli zamanları arayamazdı ve benim de kontörüm olmazdı. Şimdi düşünüyorum da ne kadar acı bir durum ya. Çok üzüldüğüm günlerdi. Annenizin böyle bir hastalığı var ve istediğiniz an sesini duyamıyorsunuz. Anne bugün nasılsın diyemiyorsunuz.

Sonraları annem iki ameliyat oldu yanında olamadım. Ama annem her zor anımda, her ihtiyaç duyduğumda yanımda oluyor. Taşınırken yanımdaydı. Miniğimin vücuduna mikrop girmişti ve bir hafta çok ateşi olmuştu. Annem kuzenimin cenazesi için gittiği Bursa'da 1 hafta kalıp bize gelmişti. Zaten geceleri uyumuyordum bir de miniğin hastalığı eklenince gündüzleri de pek dinlendiğim söylenemezdi. Annemin gelmesi ilaç gibi gelmişti bana. Zaten hiçbir zaman, uyuyan bir bebek olmamıştı. Annem geçen seneye kadar ne zaman gelse gece 3, 4 gibi uyuyan miniğimin başında bitap düşmüş halimle yanımda otururdu. 

Bazen ben uyurdum o torununu uyutur öyle uyurdu. Bir kere bile annesi uyutur nasılsa dediğini duymadım. Sınavlarıma rahat gidebileyim diye çoğu sınavımda önceden gelirdi. Okulu bitirmek için söz vermiştim. Annemin desteğini her zaman yanımda hissettim.

Hangi birini sayayım ki? Mart ayında çok kötü bir şekilde düştüm. Şuradaki yazımda anlatmıştım. Kaburgam çatladı, menüsküsümde ezilme var, kolum çok ağrıyor, el bileğimde yamukluk var ve ağrılarımın hiçbirisi tam geçmiş değil. 

Kaburgamda ki çatlak sanki bir milim bile iyi olmadı gibi. Konuşurken bile sızlıyor. Annem Mart ayının ortasında bana yardımcı olmak için geldi. Arada kısa süreli de olsa memlekete gidip gelmeleri oldu. Bu aya kadar çoğunlukla bizdeydi. Allah razı olsun, geldiğinden beri daha iyiyim. 

Doğu düzgün iş yaptırtmadı bana. Tabi annem en fazla 10 gün kalmaya niyetli idi ama ben dişini bahane edip burada doktora gidelim dedim. Doktor da dişlerinin yapımının bir ay süreceğini söyleyince arada memlekete gitmek kaydıyla bir ay kalmaya ikna ettim. 

Tabi evdeki hesap çarşıya uymadı ve dişlerinin yapımı gizli kalmış bir kök yüzünden tam 3 hafta daha uzadı ve iki aydır annem bizimle. Elbette çevredeki anlam veremediğim insanlar bu kadar uzun kalınır mı diye laf etmişler. 

İki aydır halimi sormayan, sen kaç kere doktora gittin, MR'a girdin, ki bu sürecin bir defası bile 3 hafta sürüyor, küçük bir çocukla nasıl yapacaksın demeyen insanlar laf etmiş hem de. 

Ben hasta olduğumda pek belli etmemeye çalışırım. Çocukken de böyleydim.  Ağır hasta olsam, hastayım desem naz yapıyormuşum gibi anlaşılması sanırım bu yüzden. 

Ama Allah biliyor ki kaburgam çatladığından beri hiçbir şekilde rahatım kalmadı. Uzun bir süre oturarak uydum mesela. Hala sağa, sola doğru yatamıyorum. Ağrılarım hala çok fazla. Ama yatak döşek yatıp ağır hasta durumuna girmediğim için herkese Aforizmik sağlam görünüyor herhalde.

Kaç aydır arkadaş sen ne haldesin deyip dert dinlemeyen insanların pişkince benden hal hatır sormamı beklemesi kadar kötü bir şey yok.

Annem benim her zor günümde yanımda olan samimi, çıkarsız insan. Keşke herkes annem kadar olabilse. Herkes ederi kadar değer görür. Zor zamanımda bir nasılsın bile demeyen kişilerin pişkinliği de hiç umurumda bile değil. Annem bu hafta gidiyor. Ve ben bu iki aydır insanların lafına kafayı takmaktan iyileşmiş değilim. Hakkımı helal etmiyorum arkamdan konuşan insanlara. Naz yaptığımı da düşünen varsa Allah hepsine böyle naz yapılacak rahatsızlık versin.

Eğer ki her kararınıza saygıyla yaklaşan, destek veren ve sizi olduğunuz gibi kabul eden, ayrı bir birey olarak sürdürdüğünüz yaşamınızda, her zor zamanınızda ve ihtiyaç duyduğunuzda yanınızda olan anneniz, babanız ve kardeşleriniz varsa, hâlâ hayatta iken kıymetlerini bilin.

                                                      乇.乃

KİTAP AYRAÇLARIM

Kitap okumayı ve kitapla ilgili her şeyi seven  blogger arkadaşlarıma bir MİM yapmak istedim. 

Bu ilk Mim-im olacak. Kaidelerine pek uyamazsam kusuruma bakmayın artık.

Sanırım Mim-i ilk cevaplaması gereken kişi, yine Mim-i üreten şahıs oluyor.

Konumuz kitap ayraçları. Herkes sever mi bilmem ama ben çeşit çeşit ayraç kullanmayı seviyorum. Kitabın konusuna göre ayraç kullandığım bile olur. Lafı daha fazla uzatmadan ayraçlara geçeyim.

Benim kitap ayraçlarımın bir kısmı şunlar. Bunlardan daha fazlası var ama ben hususi alınmışları göstermek istedim. Diğerleri kitapların yanında hediye gelenlerden filan oluşuyor.

                                                     

Kitap ayraçlarımın en eskileri Malezya'dan gelen papirüsler. Bu papirüslerden birinde Allah'ın 99 ismi var. Diğerine ise hiyeroglif harflerin, Latin harflerindeki karşılığı ve antik Mısır'a ait bir iki sembol işlenmiş. Bu ikisine ilk kitap ayraçlarım diyebilirim.

Fatih Sultan Mehmet ve İstanbul'a girişi resmedilen ayracın hemen yanında beyaz bir yaprak şeklinde ayraç var. Aslında gelin çiçeğime ait bir yapraktı bu. Kopunca, ben de ayraç yaptım :D

Beyaz yaprağın yanındaki ayraçta Piri Reis'in dünya haritası var. Çook küçükken atlastan bir ülke seçer, o ülkeye gidiyormuş gibi başka odaya giderdim. Haritalara ayrı bir ilgim var. Bunu bilen F.B, ceylan derisine işlenmiş bu haritalı ayraçtan hediye almış. Epey kullanmaya kıyamadım. Neyse ki dünyanın fani oluşu aklıma geldi de kullanmaya karar verdim.

Onun yanındaki kaligrafi sanatı ile ismim yazılmış ayracı da F.B hediye almıştı. Ayasofya Camii'nin resmedildiği ayracın yanında, kristalli metal bir ayraç duruyor. O da yıllar önce Hava Harp Okulu'nda yaptırılmış bir ayraç. Bana hediye geldi. Bu kristalli ayracı da kullanmaya kıyamadıklarımın arasında saklıyorum.  Sepetin orta kısmına da mıknatıslı ayraçlardan koydum. 

Benim kitap ayraçlarım ve hikayeleri kısaca bunlardı. Peki sizin kitap ayraçlarınız ve öyküleri nasıl?

NOT: Bu Mim-i: EsKaymak, Fighting, Nabrut ve Biz, Kahvemin Kokusu, Seyhan'dan ve Bir Poşet Kitap bloglarına yolluyorum.

NOT: Siz de bu Mim-i istediğiniz bloglara paslayabilirsiniz.


                                                                                                   

KABURGA ÇATLAĞI

1) Kaburga çatlağı nedir?

2) Kaburga çatlağına ne iyi gelir?

3 hafta önce ayağım kaydı ve düştüm. İşte o gün başladı kaburga sorunlarım. Doktor kaburgamın çatladığını söyledi. Bir ay sürecek bu durum, uzun uzun dinlen, sadece sırt üstü uyu, extra bir şeye gerek yok, zaten buna yapılacak bir şey de yok dedi.

Aferin bana ne güzel de düşmüşüm öyle. 1 ay ben gibi değil, başka biri gibi yaşamalıyım yani. 

Tabi yüce bilgemiz, Google'ye sordum durumumu. Meğer benim gibi ne çok insan varmış bu dertten muzdarip. Uzun uzun yaşadıklarımı anlatmak yerine size ekşi yazarlarından alıntı yapayım, çatlak kaburgalı insanların neler çektiğini siz anlayın istedim. 

Buyrun okuyun.

''Meymenetsiz bir hastalık. hiç olmazsa kırık olsaydı da çaat diye kırıldı diyebilseydi bu illetten çekenler. Acı aynı acı ama adı çatlak. Gülmek, araba kullanmak, öksürmek hapşırmak, yatakta sırt üstü harici yatmak, derin nefes almak kabus. Her hareket ettiğimde kımıldayan bir şiş var sanki göğüs kafesimde. Kımıldamadan yatılırsa 2-3 yoksa 4-5 haftada geçermiş. Muhattap olunan "sen zaten çatlaktın eki eki" tarzı 5inci sınıf esprileri çekmek zorunda kalmak da cabası. offf''

                                                                                                                                    oceanus

''Yeryüzünde, insanoğluna gülerken acı veren yegâne fiziksel rahatsızlıktır belki de. Öksürmek, hapşırmak, düşen eşyalarınızı yerden almak şöyle dursun; karşılaştığınızda eşinizi dostunuzu bile sevgiyle öpüp kucaklatmaz size. Tedavisi kuvvetli bir ağrı kesiciyi (doktor kontrolünde) sabah akşam katık etmek ve iyileşmeyi beklemektir...''

                                                                                                                                       rulokat

''2 hafta önce halı saha maçında sağ boşluğuma aldığım gayrinizami bir dirsek darbesiyle başıma gelmiş hadisedir. 
Üzerinden geçen zaman üzerine söylüyorum ki"ulan keşke kırılsaydı bari bi adı olurdu". 
Oturmak yok, eğilmek yok, hızlı yürümek yok, merdivenden inmek yok, çıkmak hiç yok , yatmak mı? 
Tam bir çile. Sağınıza dönemezsiniz, solunuza dönerken ağrınız artar, sırt üstü düşmüş bir kaplumbağa gibi sabaha kadar yatakta beklemeniz gerekmektedir. 
Diyelim ki uyandınız bir kaplumbağa gibi ne yapaksınız? 
Çıkayım bir hava alayım yaklaşımı tamamen ütopiktir. 
Şöyle bi tv izleyeyim derseniz tavana tv koymanızı tavsiye edebilirim. ''
Alayım bilgisayarımı kucağıma yattığım yerden takılayım derseniz, bilgisayarınız kaburganıza batar ve yine ağrılar başlar. 
Bilgisayarı sağ tarafa koyayım bakayım dersiniz fareyi kullanamazsınız. 
Sol tarafa koyayım dersiniz sol tarafa dönüp bakamazsınız. 
Dolayısıyla ilk bir haftanız bu eylemler arasında geçiş yapmakla geçer. 
Mesela sıvı sabunu sıkmak, damacanadan su çekmek , kapı açmak gibi basit işlemleri eğer sağ kaburganızda çatlak varsa sağ elinizle yapmakta zorluk çekersiniz.

                                                                                                                                 puhurcoun

''Benim bildiğim kaburga sağlam bir şeydir. Kurban bayramında gelmişti de çekiçle zor kırmıştım. Kendiminkini nasıl çatlattım hiç anlamadım.

Şimdi yaşamak her zamankinden daha zor... ''                                     

                                                                                                                               trumanshow

Yazımda kaburga çatlağına iyi gelecek şeyleri anlatacağımı sandınız değil mi?  
Yok öyle bir şey. Kaburga çatlağını düzeltecek bir şey varsa siz bana söyleyin. :D

                                                  
                                                  乇.乃

ESKAYMAK NE DEDİ?

Blogger arkadaşlarımdan EsKaymak ile güzel bir sohbet gerçekleştirdik.

Onu şu yazısıyla tanımış ve çok sevmiştim. Aradan geçen zamanda arkadaşlığımızı pekiştirip, muhabbetimizi geliştirdik. Yine de bu zaman zarfında ona karşı odunluk ettiysem ki insanlık hali etmiş olabilirim. 

Bana hakkını helal etmesini istiyor, kendisine şu şirin mi şirin resmi ithaf ediyorum :D

                                       
Bakalım EsKaymak kim miş? 

Blogunun ismi EsKaymak.  Neden bu ismi koydun?

Lisedeyken, hocamdan esinlendim. 

O da soy ismi ile ismini birleştirmiş, nick yapmıştı. Ben de yıllardır bunu kullanırım.

Bu yüzden birçok kişi beni Eskişehirli sandı Bi kısım da adımı Esma sandı :D

Genel  olarak baktığımızda bloggerlar, müstear isimlerle yola çıkıyorlar.

Ama sen gerçek kimliğinle blogunu yazıyorsun. 

Bunun  avantajları veya dez avantajları var mı ?

Zaman zaman pişmanlıklarım oluyor. Keşke kimliğimi açıklamasaydım.

Ne bileyim, acaba ileride bana bir zararı dokunur mu diye,  ya da her Türk gencinde olduğu gibi akrabalar yüzünden çok bunaldığım oldu, oluyor.

Keşke kimsenin bilmediği bir şekilde sosyal medya ve blogu kullansaydım diyorum bazen.

Ama bence en güzeli ailemin de bogumu bilmesi.

Zaman zaman babama okuturum yazdıklarımı. 

Ailemin güveni, diğer şeylerden daha baskın geliyor.

İnsan ailesinin desteğini  alırsa, bu güçle aşamayacağı zorluk yok gibi gelir bana. 

Peki blog açma nedenin neydi?

Lisede, sınıfça çok sevdiğimiz hocamızdan özenerek, neredeyse tüm sınıf blog açtık.

Diğerleri mezun olduktan sonra kullanmayı bıraktılar.

Ben de aksine, mezun olduğumdan beri daha çok üstüne düştüm.

Sanırım işsizlikten dolayı, yarenlik yapıyor bana :D

Çoğumuz gibi  :D

Blogunun içeriğinden bahseder misin?

Bogumda, aslında her şey var. İzlediğim filmler, okuduğum kitaplar, yaptığım el işiler…

Zaman zaman içimden geçenler… Yani tam olarak, kendimi yazıyorum. İçimi döküyorum.

Aslında çoğu zaman da günlük gibi kullanıyorum.

Geri dönüp baktığımda, ben şu zamanda şunu yapmışım demek için.

Çok güzel bir düşünce bu.

Kesinlikle.

Bununla ilgili bir anımı anlatayım.

Aslında kardeşimin anısı :D

Kardeşim yani Cembek eline tığ batmıştı bir kaç sene önce. O da, bloguna yazmış o zaman.

Geçen yaz da ayağına tığ battı.

Doktor “Tetanos iğnesi vuruldunuz mu? Kaç yıl önce vuruldunuz? ’’diye sorduğunda hemen blogdan tarihine baktık.

Yani bu blogun işe yaradığı zamanlar da oluyor.

Hani tarihe geçmek derler ya, biz aslında bloglarımızla tarihe geçiyoruz.

Haklısın.

Blogumda asla şunu yazmam, yayınlamam dediğin bir post ya da yayın var mı?

Asla dememeye çalışıyorum Çünkü yaşayarak öğrendim asla dediğim şeylerin sonuçları çok acı oluyor.

Bugüne kadar,  bloguna gelen en ilginç arama ve en ilginç yorum neydi?

1930’lu yıllarda dedemin açtığı banka hesabını nasıl ulaşırım gibi bir arama gelmişti.

Yorum olarak çok ilginç bir yorum yoktu sanki. Çok popüler değilim ondan herhalde

Bence gayet iyisin.

İnsan hep daha iyisini ister ya, ondan herhalde

Fıtratımızda var yahu.

İnsanız.

Sence com uzantılı blog mu yoksa blogspot mu?

Blogspot bana daha samimi geliyor. Ne bileyim, com biraz daha zengin işi amaaan biz böyle iyiyiz.

İşin şakası,  com uzantılılar bana blogmuş gibi gelmiyor.

O samimiyeti yitiriyor sanki.  Tasarımı filan, klasik blog gibi blog olmalı.

Ben de aynı şeyleri düşünüyorum.

Aşırı tanınan bloglar hariç, com.a geçen arkadaşların trafiğinin düştüğünü bile düşünüyorum.

Gelecekte blogun da dahil ne gibi planların var?

Ben ne plan yaptıysam hiç biri olmadı. Plan yapmamayı tercih ediyorum. 

Ama şöyle bir şey olsa çok güzel olurdu.

Elimi biraz daha geliştirip yaptığım el işlerini satmayı, kendi harçlığımı çıkarabilmeyi isterdim.

Malum baba banktan geçiniyoruz.

En sevdiğin dizi, anime ve varsa manga hangisidir?

O kadar çok dizi izledim ki o yüzden içlerinden seçemiyorum ama eskilerden Coffee Prince ve Misa…

O zamanlar bayılmıştım bunlara. Sonra Gaksital.

Manga bir kaç tane okudum ama hiç hatırlamıyorum. Anime olarak tabii ki Death Note.

ABD dizilerinden de her birini ayrı seviyorum.

Arrow, The 100, Grimm, Pretty Little Liars, Walking Dead…

Ohoo bu liste uzar gider.

Bollywood’a da ilgin var değil mi?

Bollywood’a da ilgim var tabii.

Başlarda, saçma sapan aksiyon sahneleri olan filmleri yüzünden, izlemem ben Hint filmi derken 2 ay içinde 50 film izledim.

Üstelik yarısını da 3-4 defa izledim. Film veya dizi izlemeye başladığımda durduramıyorum kendimi.

Bollywood bağımlılık gibi bir şey bence

Kesinlikle. Bir de ben uzun filmleri severim konuyu iyice işleyecekler. Mesela Kore filmi sevmem.  Yavan kalıyor.

ABD ve Hint filmi severim. Birçoklarının aksine Hint filmlerini de klipleri için izliyorum çoğu zaman.

Ben de uzun filmlerden nefret ederim ama Bollywood başka.

Filme doymam lazım. O yüzden daha çok dizi izlerim

Çoğu bloggerla olduğu gibi seninle de Güney Kore vesilesi ile tanışmıştık. 

Sen nereden ve ne zaman tutuldun bu akıma?

Lisede bir arkadaşım My Sassy Girl izletti bana. O zaman sadece onu izlemiştim.

2008 yılında annem ameliyat oldu ben hafiften bunalıma girdim.  O zamanlar ilaç gibi geldi diziler.

Hem annemin ameliyatı hem okulu donduramamam ve üniversite hayalimin başlamadan bitmiş olması…

Terapi gibiydi Kore dizileri.

Kaçış yolu olmuş yani.

En sevdiğin Hallyu star veya yabancı ünlü kimdir veya kimlerdir?

İşte bu çok zor oldu Ben her izlediğim şeyden kendime sevecek adam bulurum. 

Stephen Amell severim özellikle ailesi ve küçük kızı Blue ile ilişkisi beni kendisine hayran bıraktı.

Leonardo Di Caprio, Aidan Turner, Shahid Kapoor, Ranbir Kapoor, SRK, Moon Joo Won, Gong Yoo, Burak Özçivit, Onur Tuna, Furkan Palalı.

Aman Allahım!  Bu liste ekvatoru sarar aslında.

Daha fazla uzatmak istemiyorum ama tutamıyorum kendimi.

Eskilere girmek dahi istemiyorum çıkamam :D

Yolumuza devam edelim o halde

Edelim.

Sınıfta tek kız olarak liseyi tamamlama gibi bir durumun olmuş. Bu nasıl oldu?

Biraz anlatır mısın nasıldı o ortamda olmak?

Bizim lise Anadolu erkek teknik lisesiydi. 1 yıl hazırlık 3 yıl normal eğitim.

Böylece mezun olursan, meslek lisesi mezunu oluyordun. 

Eğer 1 yıl daha okursan teknik lise mezunu.  Ben ve 5 arkadaşım daha 1 yılı okuduk

Yani çok garip. İyi, güzel,  kötü günler yaşadığım oldu.

Zaman zaman oturup ağladığım da oluyordu. Çok eğlendiğim de oluyordu.

Gerçi ağlamalarım genelde derslerin zorluğundandı.

O ortamda mecburen, biraz maskülen olur insan. Sen de durum nasıldı?

İlk zamanlar dalga geçiyorlardı. Ne işin var tek kızsın evine git. Git evlen.

Kendi aralarında küfür ederlerdi sonra da aman burada kız mı var, Esra da bizden o da erkek derlerdi.

Güzel günlerdi ayrıntıya girmeyim daha fazla :D

Umarım kızmazsın Esra. Artık seni tanımaya başladığımı düşündüğüm için söylüyorum, sende biraz tabiri caizse maymun iştahlılık var gibi. Durum gerçekten öyle mi? Yoksa bize mi öyle yansıtıyorsun?

Öyle öyle. Çabuk sıkılan bir yapım var :D Hayatım hakkında çok ani kararlar verebiliyorum.

Bir de etrafımda olan olaylar da etkili oluyor kararlarımda o da ani değişime sebebiyet veriyor.

Öykü konusunda seni çok yetenekli  buluyorum. Devam etmeyi düşünüyor musun?

Aslında istiyorum ama cesaret edemiyorum.

Yazarsan sıkı bir okuyucun olacağım kesin.

Son olarak biraz günlük yaşamından bahseder misin? Nasıl vakit geçirirsin?

Sabah kalkarım,  lokantamız var oraya inerim babama yardıma.  Saat 2 gibi eve gelir, dinlenirim.

Akşam tekrar dükkâna inerim bulaşığa. Elişi yaparım, kitap okurum, bol miktarda dizi izlerim. 

Öyle geçer günüm

Epey yoruluyorsun.  Allah yardım etsin. 

Babana da yardımcı oluyorsun ve sevabını kat kat alıyorsundur diye düşünüyorum.

Amin. İnşaAllah

Ama bir soruyu unuttun. Yeşilçam… Tutkum o benim.

Aaa eveeet :D

60’lar 70’ler, bilirsin…

Sadri Baba, Ediz Hun, Kartal Tibet, Hülya Koçyiğit…

Gelinlik Kızlar filmini severim.

Hatta siyah beyaz filmleri de seviyorsun.

Evet.

Dönem film ve dizilerini sever misin?

Çok severim.

Röportaj için bana zamanını ayırdın, çok teşekkür ederim.

Ne demek, her zaman…

Bir daha ki röportajımıza tüm hayallerini gerçekleştirmiş olursun umarım.

Âmin. İnşaAllah. 

                                                                        乇.乃